Lost touch on Word Press

Due to over load of official works in my department, i had lost touch on Word Press, and not posted since long

During the Year 2018, I will try to save some  time to put up my thoughts on Word Press




Dangal: A Must watch movie in Theater

This Saturday on 7th January 2017, I watched Dangal along with family in SB Multiplex. This is the movie which every on shall watch in the theater.

The best part was that except Aamir Khan all the other Key actors were new and less known.

All the songs were background songs which make the movie realistic. The only song which was not a back ground song was a marriage song which looked realistic as in every marriage such type of songs are sung in almost every community.

Actors of the movie does not belong to Hariyana but there was good command in their language.

“ Babu Sehat Ke Liye” was the best song of the Movie.

There was a climax insident in which Music National Anthem was played when Geeta won the gold medal, during such incident majority of the audience of the movie stood up at their places to respect the National Anthem. This was the situation when I felt proud about my Nation and citizen of the Nation.


Value of History

In December -2016, I visited Udaipur. I had visited Udaipur two times before also, but this visit was in the period of demonitorization of Rs 1000 & Rs 500 notes.

The vision of looking to Udaipur was different this time. Rajisthan is the state where there are few rivers, larger portion is desert and this state does not have any coastal boundries, so there are no sea ports also.

Earnings through tourism is the main source of income of the people of state. What is encashed? People are encashing the valuable history, there are many foreigners comming to Udaipur and they are interestingly hearing the narrations given by their tour guide. I found that foreigners are taking great interest in history.

In their own country they may be having lakes larger than Udaipur and they may be even more beautiful than the lakes of Udaipur. But what attracts is the Palace besides lake, so the importance of lake is increased.

People interestly hear from the guide about elephant fight on the location where there is just a thick wall behind which elephant are kept. It seems interesting in hearing without the presence of elephant, even seeing live elephant may not be interesting. So anything connected with the history becomes interesting and attracts the tourist.

I came to conclusion that History is also the big resource, hence history shall be preserved and its value increases as the event and structure becomes old.udaipur


An old Sindhi: Selling his skill on streets instead of begging for money

An old Sindhi: Selling his skill on streets instead of begging for money

I recollected the old memories of year about 1973 when our family used to live in a one room row houses called CCX area in Adipur. I was a child studying in about 3rd or 4th standard.

A old man use to cross our lane with a gunny bag having various kind of tools of carpentary, plumbing and other miscellanous tools. Just like other cart vendors of vegitable etc, he used to move in whole area and asking in loud voice “ Ko Kam Vatho” i.e take some work from him.

At the tender age I was wondering what he is selling and what was in his bag, after some time when I noticed that some people are calling in his home and taking some skilled work of repairing from this old man and paying some charges to him.

The question is why this is being recalled after span of more than 40+ years, this is because that few months back when I was in Adipur Kachchh at my home town, our friends use to have gathering at tea stall and we use to discuss current issues. One day my friend Ishwar was talking to his friend on mobile that he had found one Sindhi begging for money at “Patariya Hanuman Mandir” at Atanjar Village and he was worried about this change in Hindu Sindhi community. As it is common saying that you cannot find a Sindhi begger.

This was the reason for my recollection of memories, that even after leaving all property in Sindh, the old Sindhi preferred to sell his skill in the street instead of begging for money.

This also remind me a video clipping of a Jain Sadhu speaking about Sindhis saying that they had transformed from “ Sharnarthi “ to “ Pursharthi”

Kachchi Dhabeli, invention of a Sindhi

Kachchhi Dhabeli: Accidently invented by a Sindhi.

In 1960’s there was a bakery owned by a Sindhi in Mandvi, In Bakery business there is dominations of Hindu-Sindhis which is well known to everyone.

Same story was narrated in Gujarat Samachar ( Gujarati daily news paper) of 16th November 2016 which also narrets that the bakery owner Rupan had tasted masala potatoes of Mohanbha, he use to make a sandwitch of bun and eat. One day he had an idea and asked Mohanba to sell the masala potatoes with bun and make as sandwitch of same which was later called as “ Dhabeli”

Another incident of Gandhidham is narrated , in which one food vendor had made experiment of selling sandwitch of bun with “ Gulab Jamun” which I had tasted many times during my younger age. I also know the name of that vendor , he was Mr. Chawla and his third generation is also in same business and he use to stand in Chawla Chowk, Gandhidham and now he is having a decent food shop on the same location.

“ Dhabeli” basicilly known as invention of Kachchh, but in real sence it was also an invention by a Sindhi,

The article published in news paper is as below;

સેલિબ્રેશન – ચિંતન બુચ

દાબેલી  :  ટેસ્ટ ઓફ કચ્છી ફાસ્ટફૂડ

૧૬ નવેમ્બર  :  ફાસ્ટફૂડ ડે

પાઉંભાજી, ભેળ, વડાપાંઉ, સેન્ડવિચ, પિત્ઝા, બર્ગર, હોટડોગ, ખીચું, મિસળ પાઉં, સમોસા, કચોરી, ચાટ….ચલણી નોટ બદલાવાની પળોજણમાં આ નામ વાંચતાંની સાથે સ્વાદેન્દ્રિયો આળસ ખંખેરીને જાગૃત્ત થાય તે સ્વાભાવિક છે. ફાસ્ટફૂડમાં સામેલ આ તમામ વાનગીઓના ગોત્ર ભલે અલગ-અલગ હોય પરંતુ તેમના વચ્ચે સામ્યતા એ છે કે તેનો ‘જન્મ’ આકસ્મિક રીતે જ થયો છે. સ્વાદેન્દ્રિયોને જગાડતી અને જેનો જન્મ પણ આકસ્મિક રીતે હોય તેવી વાનગીમાં દાબેલીનો પણ સમાવેશ થાય છે.

આજે દાબેલીની વાત એટલા માટે કરીશું કેમકે, ૧૬ નવેમ્બરના દિવસને ‘ફાસ્ટ ફૂડ ડે’ તરીકે ઉજવવામાં આવે છે.ફાસ્ટફૂડનો ઈતિહાસ પ્રાચિન રોમ જેટલો પુરાણો છે. જોકે, બીજા વિશ્વયુદ્ધ બાદ અમેરિકાના અર્થતંત્રે તેજી પકડી હતી અને ત્યાંના લોકો ખાણી-પીણી પાછળ મન મૂકીને નાણા ખર્ચવા લાગ્યા હતા. આ સાથે જ ફાસ્ટફૂડે પણ આધિપત્ય જમાવવાનું શરૃ કરી દીધું હતું.

એવી ખૂબ જ ઓછી ફાસ્ટફૂડ વાનગી છે જેનો જન્મ ગુજરાતમાં થયો હોય, સાથે આજે પણ લોકપ્રિયતા બરકરાર રાખી હોય અને તેમાં દાબેલીનો સમાવેશ થાય છે. ૧૯૬૦ના દાયકાની વાત છે જ્યારે કચ્છના માંડવીના સાંજીપડી ચોકમાં એક બેકરી આવેલી હતી. આ બેકરીના માલિક રૃપનને મોહનભાના મસાલાવાળા બટાકા ખૂબ જ ભાવતા હતા.

દરરોજ સાંજે તેઓ મસાલાવાળા બટાટા મગાવતા અને પોતાની જ બેકરીમાં બનતા બન્સ વચ્ચે કાપો મૂકી અને બે અડધિયા વચ્ચે મસાલાવાળો બટેટો મૂકી  તેને આરોગતા હતા. એક દિવસ તેમને વિચાર આવ્યો કે બન્સ વચ્ચે દબાવેલા બટાકાનો સ્વાદ મારી દાઢે રહી ગયો છે તો લોકોને પણ તે ચોક્કસ પસંદ આવવા જોઇએ.

આ વાત તેમણે મોહન ભાને કરી. શરૃઆતમાં તો મોહન ભા આ પ્રયોગ માટે તૈયાર થયા નહીં પરંતુ બેકરીના માલિકે એવો પ્રસ્તાવ મૂક્યો કે બન વેચાય નહીં તો તો દિવસને અંતે તમે મને પાછા આપી જજો. આખરે મોહન ભા માની ગયા અને દાબેલીનો જન્મ થઇ ગયો.

પાઉંની વચ્ચે મસાલો દાબીને આ વાનગી આ બનાવવામાં આવતી હોવાથી તેનું નામ ‘દાબેલી’ પડયું છે. સાડા છ દાયકામાં દાબેલીએ માત્ર ભારતમાં જ નહીં સમગ્ર વિશ્વમાં જે લોકપ્રિયતા મેળવી છે તે ઐતિહાસિક છે. ફાસ્ટફૂડ શબ્દ ચલણી બન્યો તે પહેલા જ આ ફાસ્ટફૂડે કચ્છમાં પોતાનો અડિંગો જમાવવાનું શરૃ કરી દીધું હતું. પહેલાં દાબેલી માંડવીની હતી, પછી ગુજરાતમાંથી આગેકૂચ કરીને મહારાષ્ટ્રથી આંધ્ર, દક્ષિણના રાજ્યો સુધી પહોંચી અને હવે તો વિદેશમાં પણ મળે છે.

ઇન્ટરનેટ પર સર્ફ કરવામાં આવે તો તેની ગણના હવે એશિયન ફૂડ તરીકે થાય છે. કચ્છમાં ફરવા આવતા વિદેશીઓ દાબેલીને ‘લોકલ સેન્ડવિચ’ કહે છે. કચ્છમાં ડબલ રોટી તરીકે ઓળખાતી દાબેલીની ખાસિયત એ છે કે ત્રણેક દાબેલી ખાઇ લો તો ‘ટક’ વળી જાય. શહેર મુજબ દાબેલીના સ્વાદ અને મસાલામાં ફેરફાર થતા રહે છે, પરંતુ મૂળ રેસિપી એક જ છે. પાઉંની વચ્ચે મસાલેદાર બટાટાનું શાક ચોકક્સ પ્રકારની ચટણી સાથે મૂકી તેના પર મસાલાવાળા સિંગ, દ્રાક્ષ, કોપરું મૂકવામાં આવે છે.

માંડવી અને ભુજ વચ્ચે અંતર ભલે માત્ર ૫૮ કિલોમીટરનું હોય પણ બંનેમાં મળતી દાબેલીના સ્વાદમાં મહદ્અંશે ફરક હોય છે. ભુજમાં દાબેલીને તવા પર શેકવાની પ્રથા શરૃ થઇ હતી. ‘કચ્છી બર્ગર’ તરીકે ઓળખાતી દાબેલીનો વ્યાપ એટલો વધી ગયો છે કે તેનું એક દિવસનું ટર્નઓવર કેટલું હશે તેનો અંદાજ કાઢવો મુશ્કેલ છે. દાબેલીની નાની બહેન એવી કડક પણ સ્વાદપ્રેમીઓમાં ખૂબ જ લોકપ્રિય બની ચૂકી છે. કડક પાઉંના ટુકડા પર રસો, બટાટા, દાળ, ચટણી મિક્ષ કરીને મળે છે. આ ઉપરાંત ભુજમાં ભેળવાળી દાબેલીએ પણ ખાસ્સી લોકપ્રિયતા મેળવી છે.

જેમાં પાઉંની વચ્ચે દાબેલીના મસાલાને બદલે ભેળ મૂકવામાં આવે છે. દાબેલીની લોકપ્રિયા જોઇને વર્ષો અગાઉ ગાંધીધામમાં ડબલરોટી વચ્ચે ગુલાબજાંબુ નાખીને વેચાણ શરૃ કરવામાં આવ્યું. ગુલાબજાંબુની દાબેલીને પણ લોકપ્રિયતા મળી હતી. મોહન ભાએ દાબેલી વેચવાનું શરૃ કર્યું ત્યારે તેની કિંમત ૬ આના હતી અને આજે તે ૫ રૃપિયા થી શરૃ કરીને ૨૦૦ રૃપિયાની કિંમતની મળે છે.

વાત કચ્છની જ થઇ રહી છે તો દાબેલી ઉપરાંત કચ્છી પકવાન પણ સ્વાદપ્રેમીઓમાં ખૂબ જ લોકપ્રિય છે. કચ્છના દરબારી રસોઇયા કારાભાઇ કંદોઇના પુત્ર વેલજીભાઇએ લગભગ ૧૨૫ વર્ષ અગાઉ રાજદરબાર સમક્ષ સૌપ્રથમ વખત કચ્છી પકવાન પેશ કર્યું હતું. આ ફરસાણમાં તબક્કાવાર સુધારા-વધારા થતા રહ્યા છે અને આજે પણ નાસ્તામાં તેની લોકપ્રિયતા અકબંધ છે.